Sorry, wetenschap, ik heb verzaakt #plagiaat

Sorry, wetenschap, ik heb verzaakt #plagiaat

Het is in de wetenschap heel gewoon om het werk van anderen te kopiëren, bijvoorbeeld om je eigen standpunt ten opzichte van anderen helder te maken – je bent voor of tegen, omdat – of om je punt te verwoorden via iemand die het eleganter, bondiger of overtuigender kan zeggen dan jij zelf. Dat mag onder de voorwaarde dat je je aan de regels houdt en die zijn dooreenvoudig. Als je de tekst van iemand anders ongewijzigd overneemt, dan zet je er aanhalingstekens openen en sluiten omheen en vermeld je tussen haakjes de naam van de auteur, het jaar waarin het werk is verschenen en het paginanummer waarop de tekst die je gekopieerd hebt is te vinden. Dit heet citeren. Als je de tekst van een ander in je eigen bewoordingen navertelt maar de strekking die van de oorspronkelijke auteur blijft, dan zet je de naam van de auteur en het jaar waarin het werk verschenen is er tussen haakjes achter. Doodeenvoudig, ik zei het al. Ook doodeenvoudig: hou je je niet aan deze regels, dan pleeg je fraude in de vorm van plagiaat. Doodzonde.

Van de zomer kreeg ik een proefschrift opgestuurd van ene A. De A staat hier voor Auteur(sduo). Ik begon erin te lezen en was verbaasd dat iemand met de slechte, onsamenhangende schrijfstijl van A kon promoveren, maar nog verbaasder toen A ineens overging op heldere, goedlopende zinnen die tezamen zowaar de opbouw van een betoog lieten zien, om daarna weer tot mijn verrassing terug te vallen op het eerdere onleesbare gezwam. Wat was hier aan de hand? Het onderzoek waar dit proefschrift het verslag van was, ging niet over de invloed van drugs of de ervaring van een psychose waar de op- en neergaande schrijfstijl de reflectie van had kunnen zijn. Ik begon te vermoeden dat er iets anders aan de hand was, dat A wat al te genereus had geput uit het werk van anderen. Plagiaat, dus.

Lees verder op floorbasten.nl.

Tags: